ခြေလှမ်းအေရိုးဗစ်ဆိုသည်မှာ စက်ဘီးနင်းပေါ်တွင် တက်ကြွသောတေးဂီတ (တစ်မိနစ်လျှင် ၁၂၀ ချက်ခန့်) ဖြင့် အပေါ်အောက်စည်းချက်ညီညီ ကခုန်ခြင်းဖြစ်ပြီး အေရိုးဗစ်၏လှုပ်ရှားမှုများနှင့် အဆင့်များကို လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် အေရိုးဗစ်၏ ဝိသေသလက္ခဏာများအားလုံးရှိပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လှုပ်ရှားမှုအများစုကို စက်ဘီးနင်းပေါ်တွင် ပြုလုပ်သောကြောင့် နှလုံးနှင့် အဆုတ်လုပ်ဆောင်ချက်နှင့် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်မှုကို ပိုမိုထိရောက်စွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ ၎င်းသည် အဓိကအားဖြင့် ခြေလက်များနှင့် တင်ပါးများကို အဓိကထားလုပ်ဆောင်သောကြောင့် စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုနှင့် အဆီလျှော့ချမှု သိသာထင်ရှားသည် (အတန်းတစ်ခုသည် အပူစွမ်းအင် ၁၀၀၀-၁၅၀၀ kcal ကို စားသုံးနိုင်သည်)၊ တင်ပါးနှင့် လှပသောခြေထောက်များကို မြှင့်တင်ပေးပြီး အမျိုးသမီးကြွက်သားများကို တိုးတက်ကောင်းမွန်စေသည်။

၁၉၆၈ ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၌ စတင်ခဲ့ပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင် အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ခြေနင်းလှုပ်ရှားမှုသည် အေရိုးဗစ်ပုံစံတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ကိုယ်အလေးချိန်ကျစေရေးအတွက် ပိုမိုခေတ်စားလာသော လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းအတွက် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ခြေနင်းကျွမ်းဘား၏ အခြေခံအကျဆုံး လှုပ်ရှားမှုမူဖြစ်ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုစမ်းသပ်မှုတွင် ခြေနင်းလေ့ကျင့်ခန်းများကို အေရိုးဗစ်၏ အဆင့်များနှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး သတ်မှတ်ထားသော ခြေနင်းတစ်ခုတွင် လေ့ကျင့်ရန်ဖြစ်သည် - “အေရိုးဗစ်ခြေနင်းလေ့ကျင့်ခန်း”။

စက်ဘီးစီးခြင်းဆိုင်ရာ အင်္ဂါရပ်များ
အေရိုးဗစ်ကြံ့ခိုင်မှုတွင် လေ့ကျင့်ခန်းပြင်းထန်မှုကို အမြဲတမ်း အလယ်အလတ် သို့မဟုတ် အနိမ့်အဆင့်တွင် ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်ပြီး ခြေနင်းလေ့ကျင့်ခန်းများသည် ခြေနင်းအောက်ရှိ pad ၏ အမြင့်ကို ချိန်ညှိခြင်းဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်းပြင်းထန်မှုကို ချိန်ညှိနိုင်သည်။ တူညီသောလုပ်ဆောင်ချက်ကို ပြီးမြောက်ရန် ခြေနင်းအမြင့်မြင့်လေ၊ လေ့ကျင့်ခန်းပြင်းထန်မှု ပိုများလေဖြစ်ပြီး စွမ်းအင်သုံးစွဲမှု ပိုများလေဖြစ်ပြီး ပြောင်းပြန်လည်းဖြစ်သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သူများသည် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေများနှင့် လေ့ကျင့်ခန်းရည်ရွယ်ချက်များအလိုက် မတူညီသောအမြင့်ရှိသော ခြေနင်းများကို ရွေးချယ်နိုင်သည်။