1. Варзишҳои беруна метавонанд эҳсосоти одамонро инкишоф диҳанд ва ба одамон эҳсоси хушбахтӣ бахшанд. Табиати васеъ ва манзараҳои зебо одамонро хушбахт мегардонанд. Шиддати доимии мағзи сар, ки аз фишори таҳсил ва кор ба вуҷуд меояд, ҳангоми варзишҳои беруна тадриҷан коҳиш ёфта, ба одамон эҳсоси сабукӣ мебахшад.
2. Машқ кунед, мубодилаи моддаҳоро беҳтар кунед ва баданро мустаҳкам кунед. Ҳангоми варзишҳои беруна, ҳар як ҳуҷайра дар бадан бедор мешавад ва гази ихроҷшуда дар бадан пайваста бо ҳавои тозаи табиат мубодила мешавад, ки ихроҷи токсинҳоро дар бадан суръат мебахшад ва мубодилаи моддаҳоро беҳтар мекунад. Аз ин рӯ, варзишҳои беруна на танҳо ақли одамонро пок мекунанд, балки покӣ ва навсозии ҷисмониро низ ба бор меоранд.
3. Бо муаллимони хуб дӯстӣ пайдо кунед, ҷаҳонбинии худро васеъ кунед ва маъруфиятро афзоиш диҳед. Варзишҳои беруна одатан танҳо амал намекунанд. Онҳо одатан дӯстонро даъват мекунанд ва якҷоя амал мекунанд. Ин ба хотири амният ва ғамхории мутақобила аст. Дуюм, ин аст, ки шавқро афзоиш диҳед ва фаъолиятҳои беруна якранг нашаванд.