Επειδή τα ποδήλατα βουνού και τα ποδήλατα δρόμου έχουν διαφορετικές χρήσεις και σχέδια, οι σέλες των δύο φαίνονται να έχουν διαφορετικό σχήμα: οι σέλες των ποδηλάτων δρόμου είναι στενότερες, λεπτότερες και μακρύτερες από αυτές των ποδηλάτων βουνού.

Η στάση οδήγησης ενός ποδηλάτου δρόμου επεκτείνει την κίνηση του μείζονος μηριαίου, του τετρακέφαλου και του γαστροκνήμιου όσο το δυνατόν περισσότερο χαμηλώνοντας το πάνω μέρος του σώματος, με αποτέλεσμα οι μηροί να είναι πιο κάθετοι. Εάν η σέλα είναι πολύ φαρδιά, θα τρίψει την εσωτερική πλευρά της ρίζας του μηρού.

Η θέση οδήγησης σε ένα ποδήλατο βουνού είναι πιο όρθια από ό,τι σε ένα ποδήλατο δρόμου, επομένως το λίγο πιο φαρδύ δεν εμποδίζει ιδιαίτερα την κίνηση των ποδιών. Επίσης, τα ποδήλατα βουνού είναι λιγότερο κατάλληλα για οδικές συνθήκες από τα ποδήλατα δρόμου, και μια πιο φαρδιά σέλα θα αυξήσει την άνεση.

Η στάση οδήγησης ενός ποδηλάτου δρόμου καθορίζει ότι η δύναμη που κατανέμεται στα μπράτσα είναι μεγαλύτερη από αυτή ενός ποδηλάτου βουνού, και το ποδήλατο δρόμου είναι επίσης ελαφρύ, επομένως η σέλα είναι πιο λεπτή από αυτή ενός ποδηλάτου βουνού.

Όσο για τον λόγο για τον οποίο η μύτη μιας σέλας ποδηλάτου δρόμου είναι μακρύτερη από αυτή ενός ποδηλάτου βουνού, είναι επειδή το εσωτερικό πόδι είναι ανυψωμένο κατά τη στροφή και το εξωτερικό πόδι είναι εντελώς στο πεντάλ. Με αυτόν τον τρόπο, η κύρια δύναμη του ποδηλάτου αντισταθμίζεται από την επαφή μεταξύ της εσωτερικής πλευράς του εξωτερικού ποδιού και της σέλας, και οι βραχίονες μπορούν εύκολα και προσεκτικά να ελέγχουν τις λεπτομέρειες του τιμονιού, καθιστώντας ευκολότερη και ασφαλέστερη την στροφή. Μπορεί να είναι επικίνδυνο εάν το ποδήλατο δρόμου δεν μπορεί να βρει ένα σημείο για να ακουμπήσει ή ακουμπήσει σε λάθος θέση όταν το ποδήλατο δρόμου στρίβει.