เรือคายัค "นั่งบน" จะวางฝีพายไว้บนดาดฟ้าเปิดโล่งเหนือระดับน้ำ โดยทั่วไปจะใช้สไตล์นี้สำหรับกิจกรรมที่ไม่ใช่กิจกรรมล่องแก่ง เนื่องจากคนส่วนใหญ่พบว่าเป็นเรื่องยากที่จะอยู่ในเรือคายัค ในขณะเดียวกันก็ป้องกันไม่ให้เรือคายัค "กลิ้ง" ทำให้ผู้ใช้สามารถยืนตัวตรงได้หากพลิกคว่ำ การนั่งด้านบนมีประโยชน์บางประการ เช่น สามารถ "ทำให้ฟักแห้ง" ซึ่งเป็นช่องที่โดยทั่วไปจะยาวตลอดความยาวของเรือคายัค ซึ่งนอกจากจะให้แรงลอยตัวมากขึ้นแล้ว นักพายเรือคายัคยังสามารถเก็บอุปกรณ์ต่างๆ ได้ "เรือคายัค" ที่นั่งบนเรือมักใช้ "ทะลุรู" ซึ่งช่วยให้น้ำทั้งหมดที่เข้ามาในเรือระบายผ่านดาดฟ้าและทำให้แห้ง "สไตล์นักบิน" หรือ "กระโปรงสเปรย์" จะสร้างซีลกันน้ำที่เอว มีเรือ "ห้องนักบิน" หลายประเภทที่โดยทั่วไปแล้วจะอนุญาตให้ผู้ใช้ควบคุมเรือได้มากขึ้น เนื่องจากสามารถดันเข้ากับกำแพงเพื่อพลิกคว่ำเพื่อดำเนินการซ้อมรบได้ เรือคายัค "สไตล์ห้องนักบิน" ทั่วไปคือ "เรือสำราญ" ซึ่งโดยปกติจะเป็นเรือคายัคขนาดสั้นมากซึ่งผู้ใช้สามารถแสดงกลอุบายและการซ้อมรบได้: "เรือทำให้พอง" เป็นลูกผสมของสองรูปแบบแรก เรือเหล่านี้มีดาดฟ้าเปิด แต่คนพายจะนั่งอยู่ใต้ดาดฟ้า เรือเหล่านี้มักจะไม่มั่นคงมากขึ้นเนื่องจากตำแหน่งที่สูงกว่าในน้ำ มักใช้ในเชิงพาณิชย์และมักเรียกกันติดปากว่า "Duckies" เรือคายัคแบบ "ตีคู่" แตกต่างกับการออกแบบที่โดดเด่นของเรือคายัคส่วนใหญ่ ซึ่งได้รับการออกแบบมาสำหรับฝีพายหลายคน ฝีพายสามารถใช้โดยฝีพายสองหรือสามคนได้