เรือคายัคแบบ "นั่งบน" จะวางผู้พายไว้บนดาดฟ้าเปิดที่มีร่องเหนือระดับน้ำ รูปแบบนี้มักใช้สำหรับกิจกรรมที่ไม่ใช่การพายในกระแสน้ำเชี่ยว เพราะคนส่วนใหญ่พบว่าการอยู่ภายในเรือคายัคนั้นยาก นอกจากนี้ การนั่งบนยังช่วยป้องกันไม่ให้เรือคายัค "พลิกคว่ำ" ทำให้ผู้ใช้สามารถยืนตัวตรงได้หากเรือพลิกคว่ำ การนั่งบนมีข้อดีบางประการ เช่น สามารถ "ทำให้ช่องเก็บของแห้ง" ซึ่งเป็นช่องเก็บของที่มักยาวตลอดลำเรือ ซึ่งนอกจากจะช่วยเพิ่มการลอยตัวแล้ว ยังสามารถเก็บอุปกรณ์ต่างๆ ได้อีกด้วย เรือคายัคแบบนั่งบนมักใช้ "รูระบายน้ำ" ซึ่งช่วยให้น้ำที่เข้ามาในเรือไหลผ่านดาดฟ้าและทำให้แห้ง ส่วน "กระโปรงกันน้ำ" หรือ "กระโปรงกันน้ำกระเด็น" จะสร้างซีลกันน้ำที่บริเวณเอว มีเรือ "แบบมีห้องนักบิน" หลายแบบ ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะช่วยให้ผู้ใช้ควบคุมเรือได้มากขึ้น เนื่องจากสามารถดันกับผนังเพื่อพลิกเรือให้สำเร็จเพื่อทำการเคลื่อนไหวได้ เรือคายัคแบบ "มีห้องคนขับ" ที่พบได้ทั่วไปคือ "เรือครูซ" ซึ่งมักเป็นเรือคายัคขนาดสั้นมากที่ผู้ใช้สามารถแสดงท่าทางและกลอุบายต่างๆ ได้ ส่วน "เรือยาง" นั้นเป็นการผสมผสานระหว่างสองแบบแรก เรือเหล่านี้มีดาดฟ้าเปิด แต่ผู้พายจะนั่งอยู่ใต้ดาดฟ้า เรือเหล่านี้มักไม่มั่นคงเนื่องจากอยู่สูงกว่าในน้ำ มักใช้ในเชิงพาณิชย์และมักถูกเรียกอย่างน่ารักว่า "ดั๊กกี้" ส่วน "เรือแทนเดม" นั้นแตกต่างจากการออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์ของเรือคายัคส่วนใหญ่ ซึ่งออกแบบมาสำหรับผู้พายหลายคน เรือแทนเดมสามารถใช้ได้โดยผู้พายสองหรือสามคน