Kajaki typu „sit on top” umieszczają wioślarzy na otwartym, wgłębionym pokładzie nad powierzchnią wody. Ten styl jest zazwyczaj stosowany do sportów wodnych innych niż rwące rzeki, ponieważ większość osób ma trudności z utrzymaniem się w kajaku, a jednocześnie zapobiega jego „kołysaniu się”, umożliwiając użytkownikowi stanie w pozycji pionowej w przypadku wywrócenia. Siedzenie na górze ma pewne zalety, takie jak możliwość „osuszenia luku”, komory, która zazwyczaj biegnie przez całą długość kajaka, gdzie oprócz zapewnienia większej wyporności, kajakarze mogą przechowywać różny sprzęt. „Kajaki” ustawione na górze często wykorzystują „otwory przelotowe”, które pozwalają całej wodzie napływającej do łodzi odpłynąć przez pokład i wyschnąć. „Styl kokpitu” lub „spódnica przeciwbryzgowa” tworzy wodoszczelne uszczelnienie w pasie. Istnieje wiele łodzi „kokpitowych”, które zazwyczaj dają użytkownikowi większą kontrolę nad łodzią dzięki możliwości odpychania się od ścian, aby przewrócić się i dokończyć manewr. Popularną odmianą kajaków typu „cockpit” są „łodzie wycieczkowe”, które zazwyczaj są bardzo krótkimi kajakami, w których użytkownik może wykonywać sztuczki i manewry: „pontony” stanowią hybrydę dwóch pierwszych konfiguracji. Łodzie te mają otwarty pokład, ale wioślarze siedzą pod nim. Łodzie te są często mniej stabilne ze względu na wyższą pozycję na wodzie. Są często używane w bardziej komercyjnych warunkach i często pieszczotliwie nazywane „kaczkami”. „Tandem” kontrastuje z charakterystyczną konstrukcją większości kajaków, które są skonfigurowane dla wielu wioślarzy. Tandemy mogą być używane przez dwie, a nawet trzy osoby.