Omdat mountainbikes en racefietsen verschillende doeleinden en ontwerpen hebben, verschillen de zadels van beide typen fietsen ook in vorm: de zadels van racefietsen zijn smaller, dunner en langer dan die van mountainbikes.

De fietshouding op een racefiets verlengt de bewegingsvrijheid van de dijspier (femoralis major), de bovenbeenspieren (quadriceps) en de kuitspier (gastrocnemius) zoveel mogelijk door het bovenlichaam te laten zakken, waardoor de dijen verticaler komen te staan. Als het zadel te breed is, schuurt het tegen de binnenkant van de dijbeenwortel.

De zithouding op een mountainbike is rechterop dan op een racefiets, dus een iets breder zadel belemmert de beenbeweging niet echt. Bovendien zijn mountainbikes minder geschikt voor de weg dan racefietsen, en een breder zadel verhoogt het comfort.

De rijpositie op een racefiets zorgt ervoor dat de krachtoverdracht naar de armen groter is dan bij een mountainbike. Bovendien is een racefiets licht van gewicht, waardoor het zadel dunner is dan dat van een mountainbike.

De reden waarom de neus van een racefietszadel langer is dan die van een mountainbikezadel, is dat het binnenbeen omhoog komt tijdens het nemen van een bocht, terwijl het buitenbeen niet op de pedalen rust. Op deze manier wordt de grootste kracht van de fiets opgevangen door het contact tussen de binnenkant van het buitenbeen en het zadel, waardoor de armen de stuurbewegingen gemakkelijker en nauwkeuriger kunnen controleren. Dit maakt het nemen van bochten eenvoudiger en veiliger. Het kan gevaarlijk zijn als de fietser geen steunpunt vindt of in een verkeerde positie leunt tijdens het nemen van een bocht.