In 1891 vond de Amerikaan James Naismith basketbal uit. Hij gaf destijds les aan de YMCA International Training School in Springfield, Massachusetts. Omdat er in die regio veel perziken groeien, spelen de kinderen daar graag het spelletje waarbij ze de bal in de perzikmand gooien. Dit wekte zijn interesse om basketbalspellen te ontwikkelen die gebaseerd zijn op de kenmerken van andere balsporten zoals American football en ijshockey.

Aanvankelijk was het basketbalspel relatief eenvoudig, zonder beperkingen qua veldgrootte of aantal deelnemers. De spelers werden verdeeld in twee teams van gelijke grootte die aan weerszijden van het veld stonden. Wanneer de scheidsrechter de bal naar het midden van het veld gooide, renden spelers van beide teams het veld op om de bal te pakken en in de basket van de tegenstander te gooien. Omdat de basket een bodem had, bleef de bal erin liggen nadat hij was gegooid, en moesten spelers via een speciale ladder omhoog klimmen om de bal eruit te halen.

Aanvankelijk was het basketbalspel relatief eenvoudig, zonder beperkingen qua veldgrootte of aantal deelnemers. De spelers werden verdeeld in twee even grote teams die aan weerszijden van het veld stonden. Wanneer de scheidsrechter de bal naar het midden van het veld gooide, renden spelers van beide teams het veld op om de bal te pakken en in de basket van de tegenstander te gooien. Omdat de basket een bodem had, bleef de bal erin liggen nadat hij was geraakt, en moesten spelers een speciale ladder beklimmen om de bal eruit te halen. Naismith bedacht bovendien een regel voor onvolmaakte competitie met in totaal 13 bepalingen die het rennen met de bal, vasthouden, duwen, struikelen, slaan, enzovoort verboden. Dit verhoogde het plezier van het basketbalspel aanzienlijk en trok meer mensen aan, wat resulteerde in de snelle verspreiding van basketbal in de Verenigde Staten.