In 1891 vond de Amerikaan James Naismith basketbal uit. Hij gaf destijds les aan de YMCA International Training School in Springfield, Massachusetts. Omdat het gebied rijk is aan perziken, vinden kinderen het hier leuk om de bal in de perzikmand te gooien. Dit wekte zijn interesse in het ontwikkelen van basketbalspellen gebaseerd op de kenmerken van andere balspelen zoals voetbal en hockey.

Aanvankelijk was het basketbalspel relatief eenvoudig, zonder beperkingen op de grootte van het veld of het aantal deelnemers. De spelers worden verdeeld in twee teams van gelijke grootte die aan weerszijden van het speelveld staan. Wanneer de scheidsrechter de bal naar het midden van het speelveld gooit, rennen spelers van beide teams het veld op om de bal te pakken en te proberen hem in de basket van de tegenstander te gooien. Omdat de perzikmand een bodem heeft, blijft de bal in de mand nadat hij is geraakt, en moeten mensen een speciale ladder beklimmen om de bal te verwijderen.

Aanvankelijk was het basketbalspel relatief eenvoudig, zonder beperkingen op de grootte van het veld of het aantal deelnemers. De spelers worden verdeeld in twee teams van gelijke grootte die aan weerszijden van het speelveld staan. Wanneer de scheidsrechter de bal naar het midden van het speelveld gooit, rennen spelers van beide teams het veld op om de bal te pakken en te proberen hem in de basket van de tegenstander te gooien. Omdat de perzikmand een bodem heeft, blijft de bal in de mand nadat hij is geraakt, en moeten mensen een speciale ladder beklimmen om de bal te verwijderen. Bovendien bedacht Naismith een imperfecte concurrentieregel met in totaal 13 clausules die het rennen met de bal verboden , mensen vasthouden, mensen duwen, mensen laten struikelen, mensen slaan, enzovoort. Dit verhoogde het plezier van het basketbalspel aanzienlijk en trok meer mensen aan om aan het spel deel te nemen, wat resulteerde in de snelle verspreiding van basketbal door de Verenigde Staten.