کایاک‌های «نشستن روی قایق» پاروزنان را در یک عرشه باز و گود بالای سطح آب قرار می‌دهند. این سبک معمولاً برای فعالیت‌های غیرآب‌های خروشان استفاده می‌شود، زیرا اکثر افراد ماندن در داخل کایاک را دشوار می‌دانند، در عین حال از «غلتیدن» کایاک نیز جلوگیری می‌کند و به کاربر اجازه می‌دهد در صورت غلتیدن، قائم بایستد. نشستن روی قایق مزایایی دارد، مانند امکان «خشک کردن دریچه»، محفظه‌ای که معمولاً در طول کایاک امتداد دارد و علاوه بر فراهم کردن شناوری بیشتر، کایاک‌سواران می‌توانند تجهیزات مختلفی را در آن ذخیره کنند. «کایاک‌هایی» که روی قایق قرار می‌گیرند اغلب از «سوراخ‌های عبوری» استفاده می‌کنند که به تمام آب ورودی به قایق اجازه می‌دهد از طریق عرشه تخلیه و خشک شود. «سبک کابین خلبان» یا «دامن اسپری» یک آب‌بندی ضد آب در کمر ایجاد می‌کند. انواع قایق‌های «کابین خلبان» وجود دارد که عموماً به کاربر امکان کنترل بیشتر قایق را می‌دهند، زیرا می‌توانند برای تکمیل مانور، به دیوارها فشار بیاورند تا واژگون شوند. یک نوع رایج از کایاک‌های «سبک کابین خلبان»، «قایق‌های کروز» هستند که معمولاً کایاک‌های بسیار کوتاهی هستند که در آن‌ها کاربر می‌تواند حرکات نمایشی و مانور انجام دهد: «بادی‌ها» ترکیبی از دو پیکربندی اول هستند. این قایق‌ها دارای عرشه باز هستند، اما پاروزنان زیر عرشه می‌نشینند. این قایق‌ها به دلیل موقعیت بالاترشان در آب، اغلب ناپایدارتر هستند. آن‌ها اغلب در محیط‌های تجاری‌تر استفاده می‌شوند و اغلب با محبت به آن‌ها «داکی» گفته می‌شود. «تاندم» با طراحی متمایز اکثر کایاک‌ها که برای چندین پاروزن پیکربندی شده‌اند، در تضاد است. دو یا حتی سه پاروزن می‌توانند از تاندم‌ها استفاده کنند.