ถุงมือที่ใช้สำหรับตำแหน่งต่างๆ ของผู้เล่นนั้นแตกต่างกันออกไป

โดยทั่วไปแล้ว ถุงมือรักบี้มีสามประเภท ได้แก่ ถุงมือสำหรับผู้รับลูก (wide receiver) ถุงมือสำหรับผู้เล่นแนวหน้า (OL/DL) และถุงมือสำหรับผู้เล่นตำแหน่งไลน์แบ็คเกอร์ (LB) และรันนิ่งแบ็ค (RB/LB)

ถุงมือรับลูก: ตามชื่อที่บอก ถุงมือชนิดนี้ออกแบบมาเพื่อรับลูกบอล คุณต้องมีถุงมือชนิดนี้หากต้องการเชี่ยวชาญ "เวทมนตร์" ของการรับลูกบอลด้วยมือเดียว วัสดุของถุงมือรับลูกนั้นเบาที่สุดในบรรดาถุงมือทั้งหมด แต่แลกมาด้วยการป้องกันที่น้อยลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตำแหน่งผู้รับลูก (WR) ต้องมั่นใจว่ามือสามารถจับได้อย่างอิสระ นอกเหนือจากการใช้กาวพิเศษที่มีความเหนียวแน่นสูงบริเวณฝ่ามือ ส่วนหลังมือไม่มีวัสดุรองรับใดๆ

ความเหนียวที่เพิ่มขึ้นช่วยให้ผู้เล่นตำแหน่งดีเฟนซีฟเอนด์และดีเฟนซีฟแบ็กที่ประกบตัวต่อตัวกับผู้รับลูก (DBs) สามารถรักษาลูกบอลไว้ในตำแหน่งได้อย่างมั่นคงเมื่อมีการสกัดกั้น และส่งลูกกลับไปได้อย่างรวดเร็ว ดังนั้นพวกเขาจึงใช้ผู้เล่นตำแหน่งไวด์รีซีฟเวอร์เพิ่มเติมเข้าไปด้วย ดีเฟนซีฟแบ็กต้องคำนึงถึงโอกาสที่จะล้มลงมากขึ้นเมื่อไล่ตามและปะทะกับผู้รับลูก ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกถุงมือที่มีการป้องกันข้อมือเพิ่มเติมเพื่อหลีกเลี่ยงการฟกช้ำที่ข้อมือจากการกระแทกพื้น

ผู้เล่นตัวใหญ่ในแนวหน้ามีโอกาสน้อยที่จะได้สัมผัสลูกบอล และมีส่วนเกี่ยวข้องกับการปะทะด้วยมือ (ผลัก จับ ดึง) มากกว่า รวมถึงมีโอกาสถูกผู้ชมเหยียบหลังจากล้มลงมากกว่า ความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บที่มือจึงสูงที่สุด ถุงมือของผู้เล่นแนวหน้าต้องให้ความสำคัญกับการป้องกันโดยใช้วัสดุที่หนาที่สุด บุรองนิ้วและหลังมือ และให้การป้องกันข้อมือที่แข็งแรงมาก อย่างไรก็ตาม ทักษะการรับลูกบอลของพวกเขายังไม่ดีนัก

ผู้เล่นตำแหน่งรันนิ่งแบ็ก (RB) จะรับลูกบอลระหว่างการแข่งขัน แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือพวกเขาต้องวิ่งเข้าหาลูกบอลและหลบหลีกการเข้าสกัดต่างๆ ถุงมือของรันนิ่งแบ็กต้องมีแผ่นรองที่หลังมือเพื่อรองรับการปะทะอย่างรุนแรง และยางที่ฝ่ามือต้องมีคุณสมบัติกันลื่นเพียงพอเพื่อรับประกันความสามารถในการจับลูกบอลในระดับหนึ่ง

ผู้เล่นที่ปรับตัวได้ดีที่สุดในหน่วยป้องกันคือไลน์แบ็คเกอร์ (LB) พวกเขาสามารถบล็อกปีกรับลูกได้ดี รวมถึงเข้าแท็กเกิลและบล็อกตัววิ่งขณะรอโอกาสในการสกัดกั้น ดังนั้นถุงมือที่พวกเขาใส่จึงต้องมีคุณสมบัติ "ป้องกันการชนและรับลูก" ด้วยเช่นกัน

ผู้เล่นตำแหน่งรันนิ่งแบ็ก (RB) จะรับลูกบอลระหว่างการแข่งขัน แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือพวกเขาต้องวิ่งเข้าหาลูกบอลและหลบหลีกการเข้าสกัดต่างๆ ถุงมือของรันนิ่งแบ็กต้องมีแผ่นรองที่หลังมือเพื่อรองรับการปะทะอย่างรุนแรง และยางที่ฝ่ามือต้องมีคุณสมบัติกันลื่นเพียงพอเพื่อรับประกันความสามารถในการจับลูกบอลในระดับหนึ่ง

ผู้เล่นที่ปรับตัวได้ดีที่สุดในหน่วยป้องกันคือไลน์แบ็คเกอร์ (LB) พวกเขาสามารถบล็อกปีกรับลูกได้ดี รวมถึงเข้าแท็กเกิลและบล็อกตัววิ่งขณะรอโอกาสในการสกัดกั้น ดังนั้นถุงมือที่พวกเขาใส่จึงต้องมีคุณสมบัติ "ป้องกันการชนและรับลูก" ด้วยเช่นกัน