تنیس روی میز (به انگلیسی: ping-pong)، همچنین به عنوان بیلیارد در تایوان شناخته می شود (یعنی "تنیس روی میز" (به انگلیسی: tennis tennis به اختصار)، در زبان کانتونی به عنوان موج پینگ پنگ، بازی ای است که توسط دو یا چند نفر انجام می شود. در بسیاری از نقاط جهان، چهار بازیکن با یک راکت کوچک (یعنی چوب پینگ پنگ) به یک توپ سبک به جلو و عقب روی میز ضربه می زنند یا به یک ضربه می زنند. توپ تنیس روی میز با چوب پینگ پنگ میزهای توری را می توان به صورت انفرادی یا دونفره با هم بازی کرد تا زمانی که یکی نتواند توپ را برگرداند و دیگری به راحتی امتیاز بگیرد تنیس، بدمینتون و تنیس.

این ورزش در انگلستان ویکتوریایی به عنوان یک بازی سالن بعد از شام برای طبقه بالا سرچشمه گرفت[4][5]. در ابتدا به عنوان "تنیس روی میز" شناخته می شدند، اما اکنون به عنوان "تنیس داخلی" (تنیس داخلی) نیز شناخته می شوند. تنیس روی میز در اوایل قرن بیستم در اروپا و آسیا رونق گرفت. مسابقات بین المللی دعوتی تنیس روی میز در سال 1926 در برلین آلمان برگزار شد و در همان زمان فدراسیون بین المللی تنیس روی میز تشکیل شد. اولین مسابقات جهانی تنیس روی میز فصل جدیدی را در تاریخ تنیس روی میز باز کرد و زمینه را برای مسابقات قهرمانی جهان در آینده فراهم کرد. مسابقات جهانی تنیس روی میز یک بار در سال از سال 1926 تا 1939 برگزار می شد. ITTF تصمیم گرفت مسابقات انفرادی و تیمی را از چهل و هفتمین دوره مسابقات قهرمانی جهانی تنیس روی میز در سال 2003 جدا کند. راکت اولیه یک تخته چوبی کمی فرآوری شده بود و بعداً با پوست گوسفند پوشانده شد. بعداً اروپایی ها راکت را با ذرات لاستیکی پوشاندند. راکت با اسفنج ضخیم توسط ژاپنی ها در اوایل دهه 1950 اختراع شد.

در تابستان 1988، تنیس روی میز برای اولین بار رسماً به عنوان یک ورزش المپیک شناخته شد.