Pochodzenie tenisa

Początków tenisa można doszukiwać się we Francji w XII i XIII wieku, a obecnie ma on ponad 800-letnią historię. W tamtym czasie wśród misjonarzy popularna była gra polegająca na uderzaniu piłki dłonią. Metoda polegała na uderzeniu dłonią w piłkę wykonaną z tkaniny owiniętej włosami za pomocą liny pomiędzy dwiema osobami na otwartej przestrzeni.
Ten sport rekreacyjny był bardzo popularny wśród mnichów i zaczął się rozprzestrzeniać. Stopniowo działalność ta rozprzestrzeniła się z klasztorów na wyższe warstwy społeczne i stała się rozrywką ówczesnej szlachty. Powoli ta gra została stopniowo wprowadzona na dwór francuski i była faworyzowana przez francuską rodzinę królewską. Tenis stał się sportem królewskim. Za panowania Karola V w Luwrze zbudowano pierwszy dwór w Paryżu; za panowania Franciszka (1515-1547) nakazał budowę kortów w całym kraju i pozwolił zwykłym ludziom grać w tenisa, a na swoim osobistym pancerniku zbudował nawet królewski kort tenisowy; Karol IX nazwał nawet tenis „najwspanialszym, najbardziej wartościowym i najzdrowszym ćwiczeniem”. Wygląda więc na to, że kolejni francuscy monarchowie pomogli w popularyzacji tenisa w całym kraju.

W połowie XIV wieku Wielka Brytania i Francja prowadziły częste wymiany. Francuski książę koronny przekazał piłkę używaną w tej grze królowi Henrykowi V, więc gra ta została wprowadzona do Wielkiej Brytanii. Szczególnie zainteresował się tym król Anglii Edward III, który nakazał budowę krytego kortu tenisowego w pałacu. Od tego czasu tenis zaczął się rozwijać w Anglii. Za panowania Henryka VII i Henryka VIII w Anglii zbudowano około 1800 kortów krytych. Ponieważ powierzchnia tej piłki wykonana jest z flaneli diagonalnej, najsłynniejszej flaneli produkowanej w miasteczku Tannis w Egipcie, Brytyjczycy nazywają ją „Tenisem”