Pochodzenie tenisa

Początki tenisa sięgają Francji, z XII i XIII wieku, a jego historia sięga ponad 800 lat. W tamtych czasach popularna wśród misjonarzy była gra polegająca na uderzaniu piłki dłonią. Polegała ona na uderzaniu dłonią piłki wykonanej z materiału owiniętego włosami, za pomocą liny, na otwartej przestrzeni, między dwiema osobami.
Ten sport rekreacyjny był bardzo popularny wśród mnichów i zaczął się rozprzestrzeniać. Stopniowo ta aktywność rozprzestrzeniła się z klasztorów do wyższych klas społeczeństwa i stała się rozrywką dla szlachty tamtych czasów. Powoli gra ta została stopniowo wprowadzona na francuski dwór i była faworyzowana przez francuską rodzinę królewską. Tenis stał się sportem królewskim. Za panowania Karola V, pierwszy paryski dwór został zbudowany w Luwrze; za panowania Franciszka (1515-1547), nakazał budowę kortów w całym kraju i pozwolił zwykłym ludziom uczestniczyć w tenisie, a nawet zbudował królewski kort tenisowy na swoim osobistym okręcie wojennym; Karol IX nawet nazwał tenis „najbardziej chwalebnym i wartościowym, i najzdrowszym ćwiczeniem”. Wygląda więc na to, że kolejni francuscy monarchowie przyczynili się do spopularyzowania tenisa w całym kraju.

W połowie XIV wieku Wielka Brytania i Francja często wymieniały się piłką. Francuski następca tronu podarował piłkę do tej gry królowi Henrykowi V, dzięki czemu gra ta została wprowadzona do Zjednoczonego Królestwa. Król Anglii Edward III był nią szczególnie zainteresowany i nakazał budowę krytego kortu tenisowego w pałacu. Od tego czasu tenis zaczął się rozwijać w Anglii. Za panowania Henryka VII i Henryka VIII w Anglii zbudowano około 1800 kortów. Ponieważ powierzchnia tej piłki wykonana jest z flaneli skośnej, najsłynniejszej flaneli produkowanej w mieście Tannis w Egipcie, Brytyjczycy nazywają ją „Tennis”.