ប្រភពដើមនៃកីឡាវាយកូនបាល់

ប្រភពដើមនៃកីឡាវាយកូនបាល់អាចតាមដានត្រឡប់ទៅប្រទេសបារាំងវិញនៅសតវត្សរ៍ទី 12 និងទី 13 ហើយឥឡូវនេះវាមានប្រវត្តិជាង 800 ឆ្នាំ។ នៅពេលនោះ ល្បែងវាយបាល់ដោយប្រើបាតដៃមានប្រជាប្រិយភាពក្នុងចំណោមអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា។ វិធីសាស្រ្តគឺប្រើបាតដៃដើម្បីវាយបាល់ដែលធ្វើពីក្រណាត់រុំដោយសក់ជាមួយនឹងខ្សែពួររវាងមនុស្សពីរនាក់នៅក្នុងទីធ្លាបើកចំហ។
កីឡាកម្សាន្តនេះមានប្រជាប្រិយភាពខ្លាំងក្នុងចំណោមព្រះសង្ឃ ហើយបានចាប់ផ្តើមរីករាលដាល។ បន្តិចម្តងៗ សកម្មភាពនេះបានរីករាលដាលពីវត្តអារាមរហូតដល់វណ្ណៈខ្ពស់នៃសង្គម ហើយបានក្លាយជាល្បែងកម្សាន្តសម្រាប់ពួកអភិជននៅពេលនោះ។ បន្តិចម្តងៗ ល្បែងនេះត្រូវបានណែនាំបន្តិចម្តងៗទៅក្នុងតុលាការបារាំង ហើយត្រូវបានពេញចិត្តដោយគ្រួសាររាជវង្សបារាំង។ កីឡាវាយកូនបាល់បានក្លាយជាកីឡារបស់ស្តេច។ ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទឆាលទី ៥ ទីលានដំបូងនៅទីក្រុងប៉ារីសត្រូវបានសាងសង់នៅសារមន្ទីរលូវ។ ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទហ្វ្រង់ស៊ីស (១៥១៥-១៥៤៧) ព្រះអង្គបានបញ្ជាឱ្យសាងសង់ទីលាននៅទូទាំងប្រទេស និងអនុញ្ញាតឱ្យប្រជាជនសាមញ្ញចូលរួមក្នុងកីឡាវាយកូនបាល់ ហើយព្រះអង្គថែមទាំងបានសាងសង់ទីលានវាយកូនបាល់រាជវង្សនៅលើនាវាចម្បាំងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ព្រះអង្គទៀតផង។ ព្រះបាទឆាលទី ៩ ថែមទាំងបានហៅកីឡាវាយកូនបាល់ថា "ជាលំហាត់ប្រាណដ៏រុងរឿង និងមានតម្លៃបំផុត និងជាលំហាត់ប្រាណដែលមានសុខភាពល្អបំផុត"។ ដូច្នេះវាហាក់ដូចជាព្រះមហាក្សត្របារាំងជាបន្តបន្ទាប់បានជួយផ្សព្វផ្សាយកីឡាវាយកូនបាល់នៅទូទាំងប្រទេស។

នៅពាក់កណ្តាលសតវត្សរ៍ទី១៤ ចក្រភពអង់គ្លេស និងបារាំងមានការផ្លាស់ប្តូរទំនាក់ទំនងជាញឹកញាប់។ ព្រះអង្គម្ចាស់រាជទាយាទបារាំងបានប្រគល់បាល់ដែលប្រើក្នុងការប្រកួតនេះទៅឱ្យស្តេចហេនរីទី៥ ដូច្នេះការប្រកួតនេះត្រូវបានណែនាំដល់ចក្រភពអង់គ្លេស។ ស្តេចអេដវឺដទី៣ នៃប្រទេសអង់គ្លេសមានចំណាប់អារម្មណ៍ជាពិសេសចំពោះរឿងនេះ ហើយបានបញ្ជាឱ្យសាងសង់ទីលានវាយកូនបាល់ក្នុងផ្ទះនៅក្នុងព្រះបរមរាជវាំង។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក កីឡាវាយកូនបាល់បានចាប់ផ្តើមអភិវឌ្ឍនៅក្នុងប្រទេសអង់គ្លេស។ ក្នុងរជ្ជកាលរបស់ហេនរីទី៧ និងហេនរីទី៨ ទីលានក្នុងផ្ទះប្រហែល ១៨០០ ត្រូវបានសាងសង់នៅក្នុងប្រទេសអង់គ្លេស។ ដោយសារតែផ្ទៃនៃបាល់នេះត្រូវបានផលិតពីក្រណាត់ flannel twill ដែលជាក្រណាត់ flannel ដ៏ល្បីល្បាញបំផុតដែលផលិតនៅក្នុងទីក្រុង Tannis ក្នុងប្រទេសអេហ្ស៊ីប ជនជាតិអង់គ្លេសហៅវាថា "កីឡាវាយកូនបាល់"។