Piłka ręczna to gra sportowa łącząca w sobie cechy koszykówki i piłki nożnej. Gra odbywa się rękoma i pozwala na zdobycie bramki przeciwnika.
Piłka ręczna narodziła się w Danii i stała się oficjalną dyscypliną sportową podczas XI Igrzysk Olimpijskich w 1936 roku, zanim przerwała ją wojna. W 1938 roku w Niemczech odbyły się pierwsze Mistrzostwa Świata w Piłce Ręcznej Mężczyzn. 13 lipca 1957 roku w Jugosławii odbyły się pierwsze Mistrzostwa Świata w Piłce Ręcznej Kobiet. Podczas XX Igrzysk Olimpijskich w 1972 roku piłka ręczna ponownie została włączona do programu igrzysk. W 1982 roku, podczas IX Igrzysk Olimpijskich w New Delhi, piłka ręczna po raz pierwszy została uznana za oficjalną dyscyplinę sportową.
Piłka ręczna to skrót od sportu piłki ręcznej lub gry w piłkę ręczną; odnosi się również do piłki używanej w piłce ręcznej, ale tutaj oznacza tę pierwszą. Standardowy mecz piłki ręcznej składa się z siedmiu zawodników z każdej drużyny, w tym sześciu zawodników podstawowych i bramkarza, grających ze sobą na boisku o długości 40 metrów i szerokości 20 metrów. Celem gry jest próba wbicia piłki ręcznej do bramki przeciwnika. Za każdą bramkę przyznawany jest 1 punkt. Po zakończeniu meczu zwycięża drużyna z największą liczbą punktów.
Mecze piłki ręcznej wymagają oficjalnej zgody Międzynarodowej Federacji Piłki Ręcznej (IWF) oraz znaku rozpoznawczego. Logo IWF jest kolorowe, ma 3,5 cm wysokości i napis OFFICIALBALL. Napisy są w alfabecie łacińskim, a czcionka ma 1 cm wysokości.
W męskiej piłce ręcznej na igrzyskach olimpijskich używana jest piłka nr 3 o obwodzie 58~60 cm i wadze 425~475 gramów; w kobiecej piłce ręcznej używana jest piłka nr 2 o obwodzie 54~56 cm i wadze 325~400 gramów.
Czas publikacji: 09-02-2023