Настольны тэніс (англ.: ping-pong), таксама вядомы як більярд на Тайвані (г.зн. «настольны тэніс» (скарочана: table tennis), у кантонскай гутарковай мове як «хваля пінг-понга» — гэта гульня, у якую гуляюць два ці больш чалавек. У многіх частках свету чатыры гульцы б'юць па лёгкім мячыку туды-сюды па стале невялікай ракеткай (г.зн. бітай для пінг-понга) або б'юць па мячыку для настольнага тэніса бітай для пінг-понга. Сетавыя сталы спаборнічаюць адзін з адным. У іх можна гуляць у адзіночным або парным разрадзе, прычым абодва бакі б'юць адзін аднаго, пакуль адзін не зможа адбіць мяч, а другі лёгка не набярэ ачко. Да ракеткавых відаў спорту адносяцца настольны тэніс, бадмінтон і тэніс.

Гэты від спорту ўзнік у віктарыянскай Англіі як гульня пасля абеду для вышэйшага класа[4][5]. Першапачаткова вядомы як «настольны тэніс», цяпер ён таксама вядомы як «крыты тэніс» (індустрыяльны тэніс). Настольны тэніс квітнеў у Еўропе і Азіі ў пачатку ХХ стагоддзя. Міжнародны турнір па настольным тэнісе адбыўся ў Берліне, Германія, у 1926 годзе, і ў той жа час была створана Міжнародная федэрацыя настольнага тэніса. Першы чэмпіянат свету па настольным тэнісе адкрыў новую главу ў гісторыі настольнага тэніса і заклаў аснову для будучых чэмпіянатаў свету. Чэмпіянаты свету па настольным тэнісе праводзіліся адзін раз у год з 1926 па 1939 год. ITTF вырашыла падзяліць індывідуальныя і камандныя спаборніцтвы, пачынаючы з 47-га чэмпіянату свету па настольным тэнісе ў 2003 годзе. Ракеткі для настольнага тэніса, мячы для гульні і правілы з гадамі кардынальна змяніліся. Першапачаткова ракетка была злёгку апрацаванай драўлянай дошкай, якую пазней пакрылі аўчынай скурай. Пазней еўрапейцы пакрылі ракетку гумовымі часціцамі. Ракетку з тоўстай губкай вынайшлі японцы ў пачатку 1950-х гадоў.

Улетку 1988 года настольны тэніс упершыню быў афіцыйна прызнаны алімпійскім відам спорту.