W 1891 roku Amerykanin James Naismith wynalazł koszykówkę. W tym czasie uczył w Międzynarodowej Szkole Szkoleniowej YMCA w Springfield w stanie Massachusetts. Ponieważ w okolicy występują duże ilości brzoskwiń, dzieci chętnie bawią się w rzucanie piłką do kosza z brzoskwiniami. To wywołało jego zainteresowanie tworzeniem gier w koszykówkę opartych na cechach innych gier w piłkę, takich jak piłka nożna i hokej.

Początkowo gra w koszykówkę była stosunkowo prosta, bez ograniczeń co do wielkości boiska i liczby uczestniczących osób. Gracze podzieleni są na dwie równej wielkości drużyny, które stoją po przeciwnych stronach boiska. Kiedy sędzia rzuca piłkę na środek boiska, zawodnicy obu drużyn wbiegają na boisko, aby ją chwycić i spróbować wrzucić do kosza przeciwnika. Ponieważ kosz brzoskwiniowy ma dno, piłka po uderzeniu pozostaje w koszu, a aby ją wyjąć, trzeba wspiąć się po specjalnej drabince.

Początkowo gra w koszykówkę była stosunkowo prosta, bez ograniczeń co do wielkości boiska i liczby uczestniczących osób. Gracze podzieleni są na dwie równej wielkości drużyny, które stoją po przeciwnych stronach boiska. Kiedy sędzia rzuca piłkę na środek boiska, zawodnicy obu drużyn wbiegają na boisko, aby ją chwycić i spróbować wrzucić do kosza przeciwnika. Ponieważ kosz brzoskwiniowy ma dno, piłka pozostaje w koszu po uderzeniu, a ludzie muszą wspiąć się po specjalnej drabince, aby ją wyjąć. Co więcej, Naismith opracował niedoskonałą regułę współzawodnictwa zawierającą łącznie 13 klauzul zabraniających biegania z piłką , trzymanie ludzi, popychanie ludzi, potykanie ludzi, uderzanie ludzi i tak dalej. To znacznie zwiększyło przyjemność z gry w koszykówkę i przyciągnęło więcej osób do udziału w grze, co spowodowało szybkie rozpowszechnienie się koszykówki w całych Stanach Zjednoczonych.