เทเบิลเทนนิส (ภาษาอังกฤษ: ping-pong) หรือที่รู้จักกันในไต้หวันว่าบิลเลียด (หรือเรียกสั้นๆ ว่า "เทเบิลเทนนิส") ในภาษาจีนกวางตุ้งเรียกว่า "ปิงปองเวฟ" เป็นกีฬาที่เล่นโดยคนสองคนขึ้นไป ในหลายส่วนของโลก ผู้เล่นสี่คนจะตีลูกบอลเบาๆ ไปมาบนโต๊ะด้วยไม้แร็กเก็ตขนาดเล็ก (เช่น ไม้ปิงปอง) หรือตีลูกเทเบิลเทนนิสด้วยไม้ปิงปอง โต๊ะที่มีตาข่ายจะแข่งขันกันเอง สามารถเล่นได้ทั้งแบบเดี่ยวและแบบคู่ โดยทั้งสองฝ่ายจะตีกันจนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะไม่สามารถตีลูกกลับได้และอีกฝ่ายทำคะแนนได้อย่างง่ายดาย กีฬาแร็กเก็ต ได้แก่ เทเบิลเทนนิส แบดมินตัน และเทนนิส

กีฬาชนิดนี้มีต้นกำเนิดในอังกฤษสมัยวิกตอเรีย โดยเป็นเกมเล่นหลังอาหารเย็นสำหรับชนชั้นสูง[4][5] เดิมทีรู้จักกันในชื่อ "เทเบิลเทนนิส" แต่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ "เทนนิสในร่ม" (indoor tennis) เทเบิลเทนนิสเฟื่องฟูในยุโรปและเอเชียในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 การแข่งขันเทเบิลเทนนิสนานาชาติจัดขึ้นที่เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ในปี 1926 และสหพันธ์เทเบิลเทนนิสนานาชาติก็ก่อตั้งขึ้นในเวลาเดียวกัน การแข่งขันเทเบิลเทนนิสชิงแชมป์โลกครั้งแรกเปิดบทใหม่ในประวัติศาสตร์เทเบิลเทนนิสและวางรากฐานสำหรับการแข่งขันชิงแชมป์โลกในอนาคต การแข่งขันเทเบิลเทนนิสชิงแชมป์โลกจัดขึ้นปีละครั้งตั้งแต่ปี 1926 ถึง 1939 ITTF ตัดสินใจแยกการแข่งขันประเภทบุคคลและประเภททีม โดยเริ่มตั้งแต่การแข่งขันเทเบิลเทนนิสชิงแชมป์โลกครั้งที่ 47 ในปี 2003 ไม้เทเบิลเทนนิส ลูกเทเบิลเทนนิส และกฎกติกาได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ไม้แร็กเก็ตดั้งเดิมทำจากไม้กระดานที่ผ่านการแปรรูปเล็กน้อย ต่อมาจึงหุ้มด้วยหนังแกะ ต่อมาชาวยุโรปได้เคลือบไม้แร็กเก็ตด้วยอนุภาคยาง ไม้แร็กเก็ตที่มีฟองน้ำหนาถูกคิดค้นโดยชาวญี่ปุ่นในช่วงต้นทศวรรษ 1950

ในช่วงฤดูร้อนปี 1988 กีฬาเทเบิลเทนนิสได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการให้เป็นกีฬาโอลิมปิกเป็นครั้งแรก