Tenis stołowy (angielski: ping-pong), znany również na Tajwanie jako bilard (tj. „tenis stołowy” (angielski: w skrócie tenis stołowy), po kantońsku potocznie nazywany falą ping-ponga, to gra, w którą grają dwie lub więcej osób. w wielu częściach świata czterech graczy uderza lekką piłkę w tę i z powrotem w stół małą rakietą (to znaczy kijem do ping-ponga) lub uderza kijem do tenisa stołowego piłeczkę do tenisa stołowego. Stoły siatkowe rywalizują ze sobą przeciwko sobie. Można grać w grę pojedynczą lub deblową, w której obie strony uderzają się nawzajem, dopóki jedna nie będzie w stanie oddać piłki, a druga z łatwością zdobędzie bramkę. Sporty rakietowe obejmują tenis stołowy, badminton i tenis.

Sport ten powstał w wiktoriańskiej Anglii jako poobiedna gra towarzyska dla klas wyższych. Pierwotnie znany jako „tenis stołowy”, obecnie znany jest również jako „tenis kryty” (tenis kryty). Tenis stołowy rozkwitł w Europie i Azji na początku XX wieku. Międzynarodowy Turniej Tenisa Stołowego Invitational odbył się w Berlinie w Niemczech w 1926 roku i w tym samym czasie powstała Międzynarodowa Federacja Tenisa Stołowego. Pierwsze Mistrzostwa Świata w tenisie stołowym otworzyły nowy rozdział w historii tenisa stołowego i położyły podwaliny pod przyszłe mistrzostwa świata. Mistrzostwa Świata w tenisie stołowym odbywały się raz w roku od 1926 do 1939 roku. ITTF zdecydowała się oddzielić zawody indywidualne i drużynowe, począwszy od 47. Mistrzostw Świata w tenisie stołowym w 2003 roku. Rakiety do tenisa stołowego, piłki do gry i zasady gry zmieniły się dramatycznie w ciągu lat. Oryginalna rakieta była lekko przetworzoną drewnianą deską, później pokryto ją owczą skórą. Później Europejczycy pokryli rakietę cząstkami gumy. Rakieta z grubą gąbką została wynaleziona przez Japończyków na początku lat pięćdziesiątych.

Latem 1988 roku tenis stołowy po raz pierwszy został oficjalnie uznany za dyscyplinę olimpijską.