टेबल टेनिस (इंग्रजी: पिंग-पॉन्ग), ज्याला तैवानमध्ये बिलियर्ड्स (म्हणजेच थोडक्यात "टेबल टेनिस") आणि कॅन्टोनीज बोलीभाषेत पिंग-पॉन्ग वेव्ह असेही म्हणतात, हा दोन किंवा अधिक व्यक्तींद्वारे खेळला जाणारा खेळ आहे. जगाच्या अनेक भागांमध्ये, चार खेळाडू एका लहान रॅकेटने (म्हणजेच पिंग-पॉन्ग बॅटने) टेबलवर एक हलका चेंडू एकमेकांकडे मारतात किंवा पिंग-पॉन्ग बॅटने टेबल-टेनिसचा चेंडू मारतात. नेट लावलेले टेबल एकमेकांशी स्पर्धा करतात. हा खेळ एकेरी किंवा दुहेरी स्वरूपात खेळला जाऊ शकतो, ज्यात दोन्ही बाजू एकमेकांना तोपर्यंत मारत राहतात जोपर्यंत एक खेळाडू चेंडू परत मारू शकत नाही आणि दुसरा सहजपणे गुण मिळवतो. रॅकेटच्या खेळांमध्ये टेबल टेनिस, बॅडमिंटन आणि टेनिस यांचा समावेश होतो.

या खेळाचा उगम व्हिक्टोरियन इंग्लंडमध्ये उच्चभ्रू वर्गासाठी जेवणानंतर खेळला जाणारा एक बैठकीतील खेळ म्हणून झाला [4][5]. मूळतः "टेबल टेनिस" म्हणून ओळखला जाणारा हा खेळ आता "इनडोअर टेनिस" (indoor tennis) म्हणूनही ओळखला जातो. विसाव्या शतकाच्या सुरुवातीला युरोप आणि आशियामध्ये टेबल टेनिसचा विकास झाला. १९२६ मध्ये जर्मनीतील बर्लिन येथे आंतरराष्ट्रीय टेबल टेनिस आमंत्रण स्पर्धा (International Table Tennis Invitational Tournament) आयोजित करण्यात आली होती आणि त्याच वेळी आंतरराष्ट्रीय टेबल टेनिस महासंघाची (International Table Tennis Federation) स्थापना झाली. पहिल्या जागतिक टेबल टेनिस चॅम्पियनशिपने टेबल टेनिसच्या इतिहासात एक नवीन अध्याय उघडला आणि भविष्यातील जागतिक चॅम्पियनशिपसाठी पाया घातला. जागतिक टेबल टेनिस चॅम्पियनशिप १९२६ ते १९३९ पर्यंत वर्षातून एकदा आयोजित केली जात होती. २००३ मध्ये ४७ व्या जागतिक टेबल टेनिस चॅम्पियनशिपपासून वैयक्तिक आणि सांघिक स्पर्धा वेगळ्या करण्याचा निर्णय आयटीटीएफने (ITTF) घेतला. गेल्या काही वर्षांत टेबल टेनिस रॅकेट, खेळाचे चेंडू आणि नियमांमध्ये मोठे बदल झाले आहेत. मूळ रॅकेट ही थोडी प्रक्रिया केलेली लाकडी फळी होती आणि नंतर त्यावर मेंढीचे कातडे लावण्यात आले. त्यानंतर, युरोपियन लोकांनी रॅकेटवर रबराच्या कणांचा लेप लावला. जाड स्पंज असलेल्या रॅकेटचा शोध १९५० च्या दशकाच्या सुरुवातीला जपान्यांनी लावला.

१९८८ च्या उन्हाळ्यात, टेबल टेनिसला पहिल्यांदाच अधिकृतपणे ऑलिम्पिक खेळ म्हणून मान्यता देण्यात आली.