تنیس روی میز (به انگلیسی: پینگ‌پنگ)، که در تایوان با نام بیلیارد (به معنی "تنیس روی میز" (به انگلیسی: تنیس روی میز به طور خلاصه) و در زبان کانتونی با نام موج پینگ‌پنگ نیز شناخته می‌شود، بازی‌ای است که توسط دو یا چند نفر انجام می‌شود. در بسیاری از نقاط جهان، چهار بازیکن با یک راکت کوچک (یعنی چوب پینگ‌پنگ) یک توپ سبک را روی میز به عقب و جلو ضربه می‌زنند یا با چوب پینگ‌پنگ به یک توپ تنیس روی میز ضربه می‌زنند. میزهای تور با یکدیگر رقابت می‌کنند. این بازی می‌تواند به صورت تک نفره یا دو نفره انجام شود، که در آن هر دو طرف تا زمانی که یکی نتواند توپ را برگرداند و دیگری به راحتی امتیاز بگیرد، به یکدیگر ضربه می‌زنند. ورزش‌های راکتی شامل تنیس روی میز، بدمینتون و تنیس است.

این ورزش در انگلستان دوران ویکتوریا به عنوان یک بازی بعد از شام برای طبقه مرفه [4][5] آغاز شد. در ابتدا با نام "تنیس روی میز" شناخته می‌شد، اما اکنون با نام "تنیس داخل سالن" (تنیس داخل سالن) نیز شناخته می‌شود. تنیس روی میز در اوایل قرن بیستم در اروپا و آسیا رونق گرفت. مسابقات بین‌المللی دعوتی تنیس روی میز در سال 1926 در برلین، آلمان برگزار شد و فدراسیون بین‌المللی تنیس روی میز در همان زمان تشکیل شد. اولین مسابقات قهرمانی جهان تنیس روی میز فصل جدیدی را در تاریخ تنیس روی میز گشود و زمینه را برای مسابقات قهرمانی جهان در آینده فراهم کرد. مسابقات قهرمانی جهان تنیس روی میز از سال 1926 تا 1939 سالی یک بار برگزار می‌شد. ITTF تصمیم گرفت مسابقات انفرادی و تیمی را از چهل و هفتمین دوره مسابقات قهرمانی جهان تنیس روی میز در سال 2003 جدا کند. راکت‌های تنیس روی میز، توپ‌های بازی و قوانین همگی در طول سال‌ها به طرز چشمگیری تغییر کرده‌اند. راکت اولیه یک تخته چوبی کمی فرآوری شده بود و بعداً با پوست گوسفند پوشانده شد. بعدها، اروپایی‌ها راکت را با ذرات لاستیکی پوشش دادند. راکت با اسفنج ضخیم توسط ژاپنی‌ها در اوایل دهه 1950 اختراع شد.

در تابستان ۱۹۸۸، تنیس روی میز برای اولین بار رسماً به عنوان یک ورزش المپیکی شناخته شد.