در سال ۱۸۹۱، جیمز نایسمیت آمریکایی بسکتبال را اختراع کرد. او در آن زمان در مدرسه آموزش بین‌المللی YMCA در اسپرینگفیلد، ماساچوست تدریس می‌کرد. از آنجا که این منطقه سرشار از هلو است، کودکان اینجا از بازی پرتاب توپ به داخل سبد هلو لذت می‌برند. این موضوع علاقه او را به توسعه بازی‌های بسکتبال بر اساس ویژگی‌های سایر بازی‌های توپی مانند فوتبال و هاکی برانگیخت.

در ابتدا، بازی بسکتبال نسبتاً ساده بود و هیچ محدودیتی در اندازه زمین یا تعداد افراد شرکت کننده وجود نداشت. بازیکنان به دو تیم با اندازه مساوی تقسیم می‌شوند که در دو انتهای مخالف زمین می‌ایستند. وقتی داور توپ را به مرکز زمین پرتاب می‌کند، بازیکنان هر دو تیم برای گرفتن آن به داخل زمین هجوم می‌آورند و سعی می‌کنند آن را به داخل سبد حریف پرتاب کنند. از آنجا که سبد هلو دارای کف است، توپ پس از ضربه زدن در سبد باقی می‌ماند و افراد باید از نردبان مخصوصی بالا بروند تا توپ را بردارند.

در ابتدا، بازی بسکتبال نسبتاً ساده بود و هیچ محدودیتی در اندازه زمین یا تعداد افراد شرکت‌کننده وجود نداشت. بازیکنان به دو تیم با اندازه مساوی تقسیم می‌شوند که در دو انتهای زمین می‌ایستند. وقتی داور توپ را به مرکز زمین پرتاب می‌کند، بازیکنان هر دو تیم برای گرفتن آن به داخل زمین هجوم می‌آورند و سعی می‌کنند آن را به داخل سبد حریف پرتاب کنند. از آنجا که سبد هلو دارای کف است، توپ پس از ضربه خوردن در سبد باقی می‌ماند و افراد باید از نردبان مخصوصی برای برداشتن توپ بالا بروند. علاوه بر این، نایسمیت یک قانون رقابت ناقص با مجموع ۱۳ بند ابداع کرد که دویدن با توپ، نگه داشتن افراد، هل دادن افراد، زمین زدن افراد، ضربه زدن به افراد و غیره را ممنوع می‌کرد. این امر لذت بازی بسکتبال را به میزان قابل توجهی افزایش داد و افراد بیشتری را برای شرکت در بازی جذب کرد و در نتیجه منجر به گسترش سریع بسکتبال در سراسر ایالات متحده شد.