เทเบิลเทนนิส (อังกฤษ: ping-pong) หรือที่รู้จักกันในชื่อบิลเลียดในไต้หวัน (เช่น "เทเบิลเทนนิส" (อังกฤษ: table Tennis เรียกสั้น ๆ ) กวางตุ้งเรียกขานว่าคลื่นปิงปองเป็นเกมที่เล่นโดยคนสองคนขึ้นไปใน หลายส่วนของโลก ผู้เล่นสี่คนตีลูกบอลเบาไปมาบนโต๊ะด้วยไม้เทนนิสขนาดเล็ก (นั่นคือ ไม้ตีปิงปอง) หรือตีลูกปิงปองด้วยไม้ตีปิงปอง สามารถเล่นแบบเดี่ยวหรือคู่ได้โดยทั้งสองฝ่ายตีกันจนไม่สามารถคืนบอลได้ และอีกฝ่ายทำคะแนนได้ง่าย ได้แก่ เทเบิลเทนนิส แบดมินตัน และเทนนิส

กีฬานี้มีต้นกำเนิดในประเทศอังกฤษในยุควิกตอเรีย โดยเป็นเกมห้องนั่งเล่นหลังอาหารค่ำสำหรับชนชั้นสูง[4] [5] เดิมเรียกว่า "เทเบิลเทนนิส" ปัจจุบันมีอีกชื่อหนึ่งว่า "เทนนิสในร่ม" (เทนนิสในร่ม) เทเบิลเทนนิสมีความเจริญรุ่งเรืองในยุโรปและเอเชียในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 การแข่งขันเทเบิลเทนนิสนานาชาติจัดขึ้นที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ในปี พ.ศ. 2469 และสหพันธ์เทเบิลเทนนิสนานาชาติได้ก่อตั้งขึ้นในเวลาเดียวกัน การแข่งขันเทเบิลเทนนิสชิงแชมป์โลกครั้งแรกเปิดบทใหม่ในประวัติศาสตร์เทเบิลเทนนิส และวางรากฐานสำหรับการแข่งขันชิงแชมป์โลกในอนาคต World Table Tennis Championships จัดขึ้นปีละครั้งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2469 ถึง พ.ศ. 2482 ITTF ตัดสินใจแยกการแข่งขันประเภทบุคคลและประเภททีม โดยเริ่มด้วยการแข่งขัน World Table Tennis Championships ครั้งที่ 47 ในปี พ.ศ. 2546 ไม้เทเบิลเทนนิส ลูกเกม และกฎกติกาต่าง ๆ มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากในช่วง ปี ไม้เทนนิสแบบดั้งเดิมเป็นไม้กระดานที่ผ่านการแปรรูปเล็กน้อย และต่อมาถูกหุ้มด้วยหนังแกะ ต่อมาชาวยุโรปเคลือบไม้ด้วยอนุภาคยาง ชาวญี่ปุ่นประดิษฐ์แร็คเกตที่มีฟองน้ำหนาในช่วงต้นทศวรรษ 1950

ในฤดูร้อนปี พ.ศ. 2531 เทเบิลเทนนิสได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็นกีฬาโอลิมปิกเป็นครั้งแรก