Tenis stołowy (po angielsku: ping-pong), znany również na Tajwanie jako bilard (tj. „table tennis” – w skrócie ping-pong), po kantońsku potocznie jako „ping-pong wave”, to gra rozgrywana przez dwie lub więcej osób. W wielu częściach świata czterech graczy odbija lekką piłeczkę tam i z powrotem na stole małą rakietką (czyli rakietką do ping-ponga) lub odbija piłeczkę do tenisa stołowego rakietką. Stoły z siatką rywalizują ze sobą. Gra może być rozgrywana w singlu lub deblu, a obie strony uderzają się nawzajem, aż jedna nie będzie w stanie odbić piłki, a druga z łatwością zdobędzie punkt. Sporty rakietowe obejmują tenis stołowy, badmintona i tenis ziemny.

Ten sport narodził się w wiktoriańskiej Anglii jako poobiednia gra salonowa dla wyższych sfer[4][5]. Pierwotnie znany jako „tenis stołowy”, obecnie znany jest również jako „tenis halowy” (indoor tennis). Tenis stołowy rozkwitł w Europie i Azji na początku XX wieku. Międzynarodowy Turniej Tenisa Stołowego (International Table Tennis Invitational Tournament) odbył się w Berlinie w Niemczech w 1926 roku, a w tym samym czasie powstała Międzynarodowa Federacja Tenisa Stołowego (International Table Tennis Federation). Pierwsze Mistrzostwa Świata w Tenisie Stołowym otworzyły nowy rozdział w historii tenisa stołowego i położyły podwaliny pod przyszłe mistrzostwa świata. Mistrzostwa Świata w Tenisie Stołowym odbywały się raz w roku od 1926 do 1939 roku. ITTF zdecydowała o oddzieleniu zawodów indywidualnych i drużynowych, począwszy od 47. Mistrzostw Świata w Tenisie Stołowym w 2003 roku. Rakietki do tenisa stołowego, piłki do gry i zasady zmieniły się dramatycznie na przestrzeni lat. Oryginalna rakietka była lekko przetworzoną drewnianą deską, a później pokryto ją owczą skórą. Później Europejczycy pokryli rakietę cząsteczkami gumy. Rakietę z grubą gąbką wynaleźli Japończycy na początku lat 50. XX wieku.

Latem 1988 roku tenis stołowy po raz pierwszy oficjalnie uznano za dyscyplinę olimpijską.