၁၈၉၁ ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်လူမျိုး James Naismith သည် ဘတ်စကက်ဘောကို တီထွင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် မက်ဆာချူးဆက်ပြည်နယ်၊ စပရင်းဖီးလ်မြို့ရှိ YMCA အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်ရေးကျောင်းတွင် သင်ကြားပေးနေသည်။ ထိုဒေသတွင် မက်မွန်သီးများ ပေါများသောကြောင့် ဤနေရာရှိ ကလေးများသည် ဘောလုံးကို မက်မွန်သီးခြင်းတောင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်သည့် ကစားနည်းကို နှစ်သက်ကြသည်။ ယင်းက ဘောလုံးနှင့် ဟော်ကီကဲ့သို့သော အခြားဘောလုံးကစားနည်းများ၏ ဝိသေသလက္ခဏာများကို အခြေခံ၍ ဘတ်စကက်ဘောဂိမ်းများကို တီထွင်ရန် သူ့အား စိတ်ဝင်စားစေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ဘတ်စကက်ဘောကစားနည်းသည် ရိုးရှင်းပြီး ကွင်းအရွယ်အစား သို့မဟုတ် ပါဝင်သူအရေအတွက်ကို ကန့်သတ်ချက်မရှိပါ။ ကစားသမားများကို အရွယ်အစားတူ အသင်းနှစ်သင်းခွဲ၍ ကွင်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်အစွန်တွင် ရပ်ကြသည်။ ဒိုင်လူကြီးက ဘောလုံးကို ကွင်းအလယ်သို့ ပစ်ပေးလိုက်သောအခါ အသင်းနှစ်သင်းစလုံးမှ ကစားသမားများသည် ကွင်းထဲသို့ အပြေးအလွှားဝင်ရောက်ကာ ပြိုင်ဘက်၏ ခြင်းတောင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ မက်မွန်သီးခြင်းတောင်းတွင် အောက်ခြေရှိသောကြောင့် ဘောလုံးသည် ရိုက်ပြီးနောက် ခြင်းတောင်းထဲတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး လူများသည် ဘောလုံးကို ဖယ်ရှားရန် အထူးလှေကားတစ်ခုကို တက်ရမည်ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် ဘတ်စကက်ဘောကစားနည်းသည် အတော်လေးရိုးရှင်းပြီး ကွင်းအရွယ်အစား သို့မဟုတ် ပါဝင်သူအရေအတွက်ကို ကန့်သတ်ချက်မရှိပါ။ ကစားသမားများကို အရွယ်အစားတူအသင်းနှစ်သင်းခွဲ၍ ကွင်း၏တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရပ်ကြသည်။ ဒိုင်လူကြီးက ဘောလုံးကို ကွင်းအလယ်ဗဟိုသို့ ပစ်ပေးလိုက်သောအခါ အသင်းနှစ်သင်းစလုံးမှ ကစားသမားများသည် ကွင်းထဲသို့ အပြေးအလွှားဝင်ရောက်ကာ ပြိုင်ဘက်၏ ခြင်းတောင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ မက်မွန်သီးခြင်းတောင်းတွင် အောက်ခြေရှိသောကြောင့် ဘောလုံးသည် ရိုက်ခံရပြီးနောက် ခြင်းတောင်းထဲတွင် ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး လူများသည် ဘောလုံးကို ဖယ်ရှားရန် အထူးလှေကားတစ်ခုကို တက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် နိုင်စမစ်သည် ဘောလုံးဖြင့် ပြေးခြင်း၊ လူများကို ကိုင်ထားခြင်း၊ လူများကို တွန်းခြင်း၊ လူများကို ခလုတ်တိုက်ခြင်း၊ လူများကို ရိုက်ခြင်း စသည်တို့ကို တားမြစ်သည့် စုစုပေါင်း ၁၃ ချက်ပါသော မပြည့်စုံသော ပြိုင်ပွဲစည်းမျဉ်းကို ရေးဆွဲခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဘတ်စကက်ဘောကစားနည်းကို ပျော်ရွှင်မှုများစွာ တိုးပွားစေပြီး လူများ ပိုမိုပါဝင်ကစားရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတစ်ဝှမ်းတွင် ဘတ်စကက်ဘောသည် အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။