ໃນປີ 1891, James Naismith ຊາວອາເມລິກາໄດ້ປະດິດກິລາບານບ້ວງ. ລາວໄດ້ສອນຢູ່ໂຮງຮຽນຝຶກອົບຮົມນາໆຊາດ YMCA ໃນເມືອງ Springfield, ລັດ Massachusetts ໃນເວລານັ້ນ. ເນື່ອງຈາກວ່າພື້ນທີ່ດັ່ງກ່າວມີໝາກພີຊຫຼາຍ, ເດັກນ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້ມັກຫຼິ້ນເກມໂຍນບານໃສ່ກະຕ່າໝາກພີຊ. ສິ່ງນີ້ກະຕຸ້ນຄວາມສົນໃຈຂອງລາວໃນການພັດທະນາເກມບານບ້ວງໂດຍອີງໃສ່ລັກສະນະຂອງເກມບານອື່ນໆເຊັ່ນ: ບານເຕະ ແລະ ຮອກກີ.

ໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ເກມບານບ້ວງແມ່ນຂ້ອນຂ້າງງ່າຍດາຍ, ບໍ່ມີຂໍ້ຈຳກັດກ່ຽວກັບຂະໜາດຂອງສະໜາມ ຫຼື ຈຳນວນຄົນທີ່ເຂົ້າຮ່ວມ. ຜູ້ຫຼິ້ນແບ່ງອອກເປັນສອງທີມທີ່ມີຂະໜາດເທົ່າກັນ ເຊິ່ງຢືນຢູ່ສົ້ນກົງກັນຂ້າມຂອງສະໜາມ. ເມື່ອຜູ້ຕັດສິນໂຍນບານໄປກາງສະໜາມ, ຜູ້ຫຼິ້ນຈາກທັງສອງທີມຟ້າວແລ່ນເຂົ້າໄປໃນສະໜາມເພື່ອຈັບມັນ ແລະ ພະຍາຍາມໂຍນມັນໃສ່ກະຕ່າຂອງຄູ່ແຂ່ງ. ເນື່ອງຈາກກະຕ່າໝາກພ້າວມີກົ້ນ, ບານຍັງຄົງຢູ່ໃນກະຕ່າຫຼັງຈາກຖືກຕີ, ແລະ ຜູ້ຄົນຕ້ອງປີນຂັ້ນໄດພິເສດເພື່ອເອົາບານອອກ.

ໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ເກມບານບ້ວງແມ່ນຂ້ອນຂ້າງງ່າຍດາຍ, ບໍ່ມີຂໍ້ຈຳກັດກ່ຽວກັບຂະໜາດຂອງສະໜາມ ຫຼື ຈຳນວນຄົນທີ່ເຂົ້າຮ່ວມ. ຜູ້ຫຼິ້ນແບ່ງອອກເປັນສອງທີມທີ່ມີຂະໜາດເທົ່າກັນ ເຊິ່ງຢືນຢູ່ກົງກັນຂ້າມກັບສະໜາມ. ເມື່ອຜູ້ຕັດສິນໂຍນບານໄປກາງສະໜາມ, ຜູ້ຫຼິ້ນຈາກທັງສອງທີມຟ້າວແລ່ນເຂົ້າໄປໃນສະໜາມເພື່ອຈັບມັນ ແລະ ພະຍາຍາມໂຍນມັນເຂົ້າໄປໃນກະຕ່າຂອງຄູ່ແຂ່ງ. ເນື່ອງຈາກກະຕ່າໝາກພ້າວມີກົ້ນ, ບານຍັງຄົງຢູ່ໃນກະຕ່າຫຼັງຈາກຖືກຕີ, ແລະ ຄົນຕ້ອງປີນຂັ້ນໄດພິເສດເພື່ອເອົາບານອອກ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, Naismith ໄດ້ວາງກົດລະບຽບການແຂ່ງຂັນທີ່ບໍ່ສົມບູນແບບດ້ວຍຂໍ້ທັງໝົດ 13 ຂໍ້ທີ່ຫ້າມແລ່ນກັບບານ, ຈັບຄົນ, ຍູ້ຄົນ, ສະດຸດຄົນ, ຕີຄົນ, ແລະອື່ນໆ. ສິ່ງນີ້ເພີ່ມຄວາມສຸກຂອງເກມບານບ້ວງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ແລະ ດຶງດູດຜູ້ຄົນໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນເກມຫຼາຍຂຶ້ນ, ເຮັດໃຫ້ບານບ້ວງແຜ່ຂະຫຍາຍໄປທົ່ວສະຫະລັດຢ່າງໄວວາ.